گرگاب
سخنی تازه بگویم تا دو جهان تازه شود

هان ای دل عبرت بین : از دیده نظرکن هان

                                                           ایوان مدائن رااینه ئ عبرت دان

دندانه ی هر قصری  پندی دهدت نو نو

                                                            پند سر دندانه  بشنو ز بن دندان

گوید که تو از خاکی    ما خاک توایم اکنون

                                     گامی دو سه بر ما نه اشکی دو سه هم بفشان  

            اری چه عجب داری کاندر چمن گیتی

                                                جغد است پی بلبل  نوحه است پی الحال

ما بارگه دادیم  این رفت ستم برما

                                           بر قصر ستم کاران تا خود چه رسد خزلان

گوئی که نگون کرده است ایوان فلک وش را

                                                حکم فلک گردان یا حکم فلک گردان

بر دیده ی من خندی کاین ز چه می گرید

                                                گریند بران دیده  کاین جا نشود گریان

این است همان ایوان کز نقش رخ مردم

                                               خاک در او بودی دیوار  نگارستان

این است همان در گه  کو راز شهان بودی

                                                   دیلم ملک بابل  هندو شه ترکستان

مست است زمین زیرا خورده است به جای می

                                                     در کاس سر هرمز  خون دل نوشروان

کسری وترنج زر   پرویز و به زرین

                                            بر باد شده یکسر  با خاک شده  یکسان

 

پرویز کنون گم شد   زان گم شده کمتر گوی

                                                  زرین تره  کو برخوان؟ رو(کم تر کو)* بر خوان

گفتی که کجا رفتند  ان تاجواران اینک

                                            ز ایشان شکم خاک  است ابستن  جاویدان

خون دل شیرین است ان می که دهد رزبان

                                                   ز اب وگل پروین است  ان خم که نهد  دهقان

چندین تن جباران کاین خاک فرو خورده است 

                                                    این گرسنه چشم  اخر سیر نشد ز ایشان

از خون دل طفلان سرخاب رخ امیزد

                                                 این زال سپید ابرو  وین مام سیه پستان

خاقانی از این درگه  در یوزه عبرت کن

                                               تا از در تو زین پس در یوزه کند خاقان

هر کس برد از مکه سبحه ز گل همزه

                                               پس تو زمدائن بر سبحه  زگل سلمان

این بحر بصیرت بین  بی شربت ازو مگذر

                                               کز شط چنین بحری لب تشنه شدن نتوان

                                     پس عبرت گیرید از این مرام دنیا و هرگاه خواستید از گورستان (گرگاب) عبور کنید برای خفتگان در خاک فاتحه بفرستید !!



موضوع مطلب : خاقانی