گرگاب
سخنی تازه بگویم تا دو جهان تازه شود

این مکان مردمی دارد                همه دیندار

نخلستانش همه اباد

دشتهایش همه سبزه

باغهایش پر از میوه

چه بگویم! اینجاچه بهشتی است

بهشتی است که هداد به عمرش ندیده

یادمان نرود که ان شاعر پیر

که می خواندنش سهراب سپهری                می گفت چشمها  رابایدشست              

طوردیگر باید دید

ان بی اب علف را                                      باغزارها بایددید       ان کویر عالم گیر را

دریای خورشان باید دید

( گربه دستش به گوشت نمی رسد می گوید ........)

تغییر کار اسانی نبود لیکن

خویشتن خویش رامیشود داد تغییر

این است رسم سرای درشت

یکی چشم را میشوید تا محیط اش بهتر شود

یکی محیط اش را میشوید تا دیده اش بهتر شود

هر دو را کار یکسان بود

اری چنین است روزگار علوم ما



موضوع مطلب : شعر